Seven Sergüzeşt
Hep o günü beklemişçesine

Bir gün Seven, dağlarda gezinirken küçük bir çağlayana, böceklere, çiçeklere, uçsuz bucaksız kırlara ve yalnız bir ağaca rastlamış. Ağacın dibinde bir taş, taşın altında da katlanmış bir kâğıt varmış. Taşı kaldırıp kâğıdı açmış. Kâğıtta şöyle yazıyormuş:
"Beni görmek istiyorsan ağacın tepesine çık ve güneşin battığı yere bak."
Seven merakına yenilip ağaca tırmanmış. Güneş batarken ufka bakmış. Uzakta yapay bir ışık bir yanıp bir sönüyormuş. Dakikalarca bakmış, bir anlam verememiş. Ağaçtan indiğinde kalbi merak pompalıyormuş. Yola düşmüş.

Merak, yolu kısaltmaz
Yürüdükçe yürümüş. Yorgunluk bedenini hapsetmek istese de durmamış. Bir süre sonra karşısına küçük bir çağlayan, böcekler, çiçekler, kırlar ve bir ağaç çıkmış. Sudan içip biraz dinlenmeye karar vermiş. Su boğazından geçer geçmez üstüne ağır bir rehavet çökmüş, gözleri kapanıvermiş.
Uyandığında ağacın altında, başucunda yaşlı bir adam duruyormuş. Seven yerinden fırlamış.
— Sen de kimsin?
Yaşlı adam istifini bozmamış.
— Hele bir soluklan. Korkma benden.
— Uyuyakalmışım. Yoluma devam etmeliyim ama hangi yöne gideceğimi bilmiyorum.
Yaşlı adam başını ağır ağır sallamış.
— Otur bakalım, sergüzeşt.

Işık seni de hapsetti
— Işık seni de hapsetti, değil mi?
Seven; yaşlı adamın tecrübeli bakışlarında kaybolmuş.
— Nereden bildin?
— Etrafına bak. Bu ağaç, bu taş, bu çiçekler, bu böcekler, bu su... Yabancı mı geliyor sana?
Seven korkuyla etrafına bakmış. Aynı ağaç, aynı taş, aynı çağlayan.
— Bana ne oldu?
— Sen artık bir sergüzeştsin.
— Ne demek istiyorsun? Açık konuş.
— Bu kırlara senin yaşında adım attım. Her akşam o ışığı görmek için bu ağaca çıkarım. Hevesle iner, ışığa doğru koşarım. Ve her sabah burada uyanırım.
Seven beyninden vurulmuşa dönmüş.
— Bir merak uğruna bütün ömrünü burada mı geçirdin? Bu saçmalık. Ben gidiyorum.
Fırlayıp yola koyulmuş. Ama her adımda merakı biraz daha büyümüş. Bir insan ömrünü neden bir ışığa verirdi? Kim vardı, ne vardı o ışığın ucunda?
Merak yine galip gelmiş
Dayanamamış, geri dönmüş. Yaşlı adamı bıraktığı yerde bulunca sevinmiş, sorularını art arda dökmüş:
— Neden geldin buraya? Neden ışığın peşindesin? Kimsen yok mu? İnsan bunca yıl bilinmeyene nasıl yürür? Senden başka gelen oldu mu? Işık her akşam yandı mı? Hiç acıkmadın mı? Hiç geri dönmeyi düşünmedin mi?
Yaşlı adam elini Seven'in omzuna koymuş.
— Otur da anlatayım, sergüzeşt.
Seven yere çökmüş, gözünü adamın dudaklarından ayırmamış.

Gerçekler merakın kendisidir
— Nereden başlasam... Ben de senin gibi geldim buraya. Bu taşı kaldırdığımda hayatın yeni başladığını sandım. O kâğıdı okuyunca bir hayal kurdum: ışığın ucunda beni bekleyen bir zenginlik. Olmadı. Bir sevgi hayal ettim, yollara düştüm. Olmadı. Güzel bir gelecek hayal ettim. Olmadı. Sonunda son bir son hayal ettim, mutlu bir son. O da olmadı.
Bir süre susmuş, sonra devam etmiş:
— Ben de senin yaşındayken uyandım bu ağacın altında. Ben de başucumda hayattan bıkmış bir ihtiyar buldum. Ne dediğini anlamadan çekip gittim, sonra merakıma yenilip geri döndüm. Ben de senin yaşındayken çıktım bu büyümeyen ağaca, bu bitmeyen çağlayanın başında uyandım. Nereden bilecektim bu yaşa yine bu ağacın altında geleceğimi?
Seven'in eli ayağı buz kesmiş. Adamın sesinde kendi sesini duyar gibi olmuş.
— Bu çok saçma, demiş. Ben gidiyorum.
Yine yola düşmüş. Gece bastırınca bir ağacın dibine uzanıp uyumuş.

Kaderinden kaçamazsın
Uyandığında yine o ağacın altındaymış. Çağlayan şırıl şırıl akıyor, çiçekler etrafını sarıyormuş. Seven gözlerine inanamamış. Rastgele bir yön seçip koşmaya başlamış. Hem korkuyor hem ağlıyormuş. Gece olunca ağaçlardan kaçıp çayırın ortasına bırakmış kendini.
Sabah güneşini yüzünde hissedince gözlerini korkuyla, yavaşça açmış. Aynı ağaç. Aynı çağlayan. Aynı çiçekler.
Tekrar koşmuş. Güneşi arkasına alıp koşmuş. Bitmeyen yollarda, bitmeyen çiçeklerin arasından koşmuş. Her adımda korkusu büyümüş. Sonunda yorgunluk galip gelmiş, bedeni kırların üstüne serilmiş.

Yeni bir yol seçilmeli
Bu bitmeyen uyanışlardan kurtulmalıydı. Kaçarak değil, vararak. O ışığa ulaşmalı, onu çözmeliydi.
Önce sudan içti. Sonra taşı kaldırıp notu tekrar tekrar okudu. Belki gözden kaçırdığı bir kelime, gizli bir şifre vardı. Ama her seferinde aynı cümle:
"Beni görmek istiyorsan ağacın tepesine çık ve güneşin battığı yere bak."
Bu kez bir şey dikkatini çekti. Yazı ona tanıdık geliyordu. Nerede gördüğünü çıkaramadı.
Akşam oldu. Ağaca dua ederek tırmandı; ışığı görmemek için dua ederek. Tepe aynı sessizlikle karşıladı onu. Güneş battı. Dualar karşılıksız kaldı: ışık oradaydı, yanıp sönüyordu.
Bu kez saydı. Yandı, söndü. Yandı, söndü. Bir kalp atışı kadar ağır, bir nefes kadar düzenli.
Ağaçtan yavaşça indi. Yürüdü. Hiçbir şey bulamadı, hiçbir yere varamadı. Kırların üstüne yığıldı.
1. Gün: Hedef yaşlı adam

Uyandığında yine aynı manzara vardı. Ama bu kez Seven kaçmadı. Bu işte bir mantıksızlık vardı ve ona bir mantık kazandırmalıydı. Her gün tek bir hedef koyacak, tek bir kapıyı çalacaktı.
İlk kapı yaşlı adamdı. Bütün gün onu aradı. Ağacın altına baktı, çağlayanın ardına, kırların her köşesine. Yoktu.
Akşamüstü eğilip çağlayandan su içerken suda bir yüz gördü. Gözlerinin kenarında yeni çizgiler vardı, şakaklarına ilk akları düşmüştü. Yaşlı adamı aramaya gerek yoktu. Her sabah ona biraz daha yaklaşıyordu.
2. Gün: Hedef bir kadın

Sabah çağlayanın başında bir kadın gördü. Ellerini suya daldırmış, bir şarkı mırıldanıyordu. Seven yaklaştı.
— Sen de mi ışığın esirisin?
Kadın başını kaldırmadan gülümsedi.
— Hayır. Ben ışığa gideni bekliyorum.
— Kim o?
— Döndüğünde tanırsın.
Seven bütün gün onun yanında oturdu. Konuşmadılar ama sessizlik ağır gelmedi. Akşam ağaca çıkmadan önce dönüp baktığında kadın yoktu. Ertesi sabah yüzünü hatırlamaya çalıştı, hatırlayamadı. Yalnızca sesi kalmıştı: çağlayanın sesine benziyordu.
3. Gün: Hedef para

Toprağı kazarken altın sikkelere rastladı. Belki ışık bir hazineydi, belki bedeli buydu. Ceplerini doldurdu, kucağına aldı, yola çıktı.
Her adımda altınlar ağırlaştı. Yük arttıkça yol uzadı. Gece yorgun düştüğünde hâlâ bırakamıyordu onları.
Sabah uyandığında ceplerinde çağlayanın dibinden toplanmış çakıl taşları vardı.
4. Gün: Hedef özgürlük

Bugün hiçbir yere gitmeyecekti. Ne ağaca çıkacak ne ışığa koşacaktı. Özgürlük belki de istememekti.
Bütün gün ağacın altında oturdu. Akşam olunca gözlerini sımsıkı kapadı. Ama ışık gözkapaklarının ardında yanıp sönmeye devam etti. Yandı, söndü.
Kaçmak da bir zincirdi.
5. Gün: Hedef iman

Artık bilmeye değil, inanmaya karar verdi. Diz çöktü, ellerini açtı. Işık bir anlam taşıyorsa ona teslim olacaktı.
Akşam ağacın tepesinde gözlerini kapadı ve yalnızca dinledi. Işığın ritmi kendi kalbinin ritmine karıştı. Yandı, söndü. Attı, durdu. Hangisinin hangisi olduğunu ayırt edemez oldu.
İlk kez korkmadı.
6. Gün: Hedef ölüm

Uyandığında elleri buruşmuştu. Sırtı bükülmüş, sakalı ağarmıştı. Ağacın gövdesine yaslanıp oturdu.
Öğleye doğru kırların ucunda genç biri belirdi. Çağlayandan su içti, ağacın dibine uzandı, uyudu. Seven onun uyanmasını bekledi. Genç gözlerini açıp yerinden fırladığında istifini bozmadan konuştu:
— Hele bir soluklan. Korkma benden.
Sözler ağzından kendiliğinden döküldü, yıllardır ezberindeymiş gibi.
Genç gidince Seven bir kâğıt buldu. Titreyen eliyle yazdı:
"Beni görmek istiyorsan ağacın tepesine çık ve güneşin battığı yere bak."
Kâğıdı katladı, taşın altına koydu. Yazının neden tanıdık geldiğini şimdi anlıyordu.
Bu akşam ağaca çıkmadı. Kırların üstüne uzandı, ışığın yanıp sönüşünü izledi. Yandı, söndü. Yandı...
Gözleri kapandı.
7. Gün: Uyandı

Bir ses vardı. Şırıl şırıl, tanıdık bir ses.
— Uyan artık, öğle oldu.
Seven gözlerini açtı. Ağaç yoktu, kırlar yoktu. Bir oda vardı. Komodinin üstünde bozuk bir gece lambası yanıp sönüyordu. Yandı, söndü.
Yatağın ucunda iki çocuk gülüşüyordu. Biri pencerenin önündeki saksıdan kopardığı çiçekleri saçına takmıştı, öteki yorganın üstünde böcek gibi kıpır kıpırdı. Kapıda bir kadın duruyordu. Sesi çağlayana benziyordu. Seven ona ilk kez görüyormuş gibi baktı. Oysa hep tanıdığı yüzdü.
Doğruldu, uzanıp lambayı söndürdü.
Artık görmek istediği her şey yanındaydı.